Uruchom AutoGPT na niestandardowym base URL OpenAI.

Szybka odpowiedź: dwie linijki w .env.

Plik .env.template AutoGPT Classic dokumentuje OPENAI_API_BASE_URL jako "niestandardowy URL dla OpenAI API, przydatny do łączenia się z niestandardowymi backendami", a kod dostawcy podłącza ją wprost do klienta: klasa OpenAICredentials czyta api_base z tej zmiennej i przekazuje ją jako base_url. Nadpisanie to więc odkomentowanie jednej linijki i ustawienie klucza: OPENAI_API_BASE_URL na https://api.apisrouter.com/v1 i OPENAI_API_KEY na Twój klucz bramki. Jedna uwaga o zakresie, zanim cokolwiek innego: to dotyczy AutoGPT Classic, autonomicznego agenta mieszkającego pod classic/original_autogpt w repozytorium. Nowszy AutoGPT Platform w repozytorium (wizualny builder) zarządza poświadczeniami modeli per blok przez własny backend, i ta zmienna środowiskowa nie jest sposobem na jego konfigurację.

OPENAI_API_BASE_URL=https://api.apisrouter.com/v1
OPENAI_API_KEY=sk-APIsRouter-...
SMART_LLM=gpt-5.4
FAST_LLM=gpt-5.4-mini

Jak AutoGPT Classic kieruje wywołania modeli.

AutoGPT (Significant-Gravitas na GitHubie, około 185 tys. gwiazdek, najczęściej gwiazdkowane repozytorium agenta w istnieniu) zapoczątkowało autonomiczną pętlę: agent planuje, wybiera akcję, wykonuje ją, ocenia wynik i powtarza, aż cel zostanie osiągnięty albo skończy się budżet. Classic dzieli swoje użycie modeli na dwa sloty. SMART_LLM niesie główne tury rozumowania agenta, a FAST_LLM obsługuje lżejszą pracę; wartości domyślne żyją w konfiguracji jako wartości enum, nadpisywalne ze środowiska. Mechanika routingu jest niezwykle czysta jak na tak stary projekt: OpenAICredentials.api_base jest UserConfigurable z OPENAI_API_BASE_URL, a get_api_access_kwargs() przekazuje ją do klienta OpenAI jako base_url. Każde żądanie dostawcy OpenAI, jakie robi agent, tury planowania, decyzje o użyciu narzędzi, streszczenia, trafia do hosta, który nazywa ta zmienna. Ograniczenie, które odróżnia AutoGPT od narzędzi swobodnego typu: SMART_LLM i FAST_LLM są typowane jako enumy ModelName, walidowane względem rejestru modeli wkompilowanego w agenta, nie jako dowolne stringi. Rejestr w niedawnych buildach obejmuje serię GPT-5 aż do gpt-5.4, obok rodzin 4.1, 4o i o-series, ale praktyczna zasada to wybierać spośród nazw, które faktycznie zawiera enum Twojego checkoutu. Bramka otrzymuje wtedy dokładnie ten identyfikator, więc identyfikator musi też istnieć w katalogu; gpt-5.4 i gpt-5.4-mini spełniają dziś obie strony.

Pełna konfiguracja: .env we właściwym katalogu, modele z rejestru.

Skopiuj .env.template do .env wewnątrz classic/original_autogpt, odkomentuj i ustaw cztery wartości, i uruchom agenta z tego katalogu. .env jest ładowany względem układu roboczego klasycznego agenta, więc pięknie skonfigurowany plik w korzeniu repozytorium nic dla niego nie robi. Wybór modelu to wyszukiwanie w rejestrze, nie przelotowe przekazanie. Ustawienie SMART_LLM na identyfikator, którego nie zawiera enum, zawodzi walidację przy starcie, zanim padnie jakiekolwiek żądanie, co przynajmniej zawodzi głośno. Wniosek jest taki, że identyfikatory Claude w ogóle nie są adresowalne przez tę ścieżkę: Classic ma osobnego natywnego dostawcę Anthropic (ANTHROPIC_API_KEY) dla tych nazw enum, a ten dostawca nie czyta OPENAI_API_BASE_URL. Jeśli Twoim celem jest jeden klucz przez jeden endpoint, trzymaj oba sloty na nazwach z rejestru OpenAI, które serwuje bramka. Dyscyplina budżetowa nadal obowiązuje. Autonomiczna pętla jest znana z wydawania tokenów w niekontrolowanych zrywach, a przekierowanie jej tego nie zmienia; czyni to mierzalnym. Własne ustawienia budżetowe Classic wciąż warto ustawić, a widok użycia per klucz daje Ci zewnętrzną księgę per uruchomienie.

cd classic/original_autogpt
cp .env.template .env
# edit .env:
#   OPENAI_API_BASE_URL=https://api.apisrouter.com/v1
#   OPENAI_API_KEY=sk-APIsRouter-...
#   SMART_LLM=gpt-5.4
#   FAST_LLM=gpt-5.4-mini
./autogpt.sh run   # or: poetry run autogpt run

Dobór SMART_LLM i FAST_LLM.

Uczciwe porównanie jest per cel, nie per wywołanie: daj agentowi ten sam cel pod dwoma wyborami SMART_LLM i porównaj sumaryczne tokeny oraz jakość wyniku w logu użycia. Autonomiczne agenty to jedno z niewielu obciążeń, gdzie silniejszy model regularnie wygrywa na sumarycznym koszcie.

• SMART_LLM to osąd agenta. Decyduje, co robić dalej przy każdej iteracji pętli, a zła decyzja nie marnuje tylko jednego wywołania, tworzy całe poddrzewo zmarnowanych wywołań. gpt-5.4 to dziś najsilniejsze dopasowanie do tego slotu zarówno w rejestrze, jak i katalogu.
• FAST_LLM wchłania mechaniczny wolumen. gpt-5.4-mini utrzymuje wspierające wywołania pętli na małym ułamku ceny slotu smart, co ma znaczenie, bo autonomiczne uruchomienia mnożą wszystko.
• Opieraj się pokusie uruchamiania FAST_LLM jako slotu smart dla oszczędności: autonomiczna pętla kumuluje jakość decyzji, więc słabszy planista zwykle kosztuje więcej w sumarycznych tokenach, niż oszczędza per wywołanie.
• Nazwy w rejestrze zmieniają się wraz z checkoutem. Po ściągnięciu nowej wersji sprawdź ponownie, czy skonfigurowane nazwy nadal się walidują; zmiana nazwy enum zawodzi przy starcie z jasnym błędem, co jest lepsze niż cichy fallback.

Płatność za użycie · poniżej cen oficjalnych

Selected models are priced below official list prices. Exact input, output, cache, and per-request prices are shown for each model.

Tryby awarii charakterystyczne dla AutoGPT.

Pułapka nazwy zmiennej. Trzy różne narzędzia używają trzech różnych pisowni: mem0 czyta OPENAI_BASE_URL, Aider czyta OPENAI_API_BASE, a AutoGPT Classic czyta OPENAI_API_BASE_URL. Nawyk z innego narzędzia zostawia ustawioną złą zmienną, AutoGPT po cichu ją ignoruje, a żądania nadal płyną do api.openai.com na tym, co trzyma OPENAI_API_KEY. Jeśli żądania nie pojawiają się w logu użycia bramki, sprawdź to najpierw. Odrzucenie enum przy starcie. SMART_LLM albo FAST_LLM ustawione na identyfikator spoza wkompilowanego rejestru zawodzi walidację, zanim agent wystartuje. To poprawne zachowanie, ale zaskakuje osoby przychodzące z narzędzi swobodnego typu, gdzie każdy string jest przekazywany dalej; błąd oznacza "wybierz nazwę z rejestru", nie "endpoint nie działa". Nazwy Claude kierowane natywnie. Nazwy enum Anthropic idą przez dostawcę Anthropic i ANTHROPIC_API_KEY, omijając OPENAI_API_BASE_URL. Jeśli spodziewałeś się każdego żądania w jednym logu użycia, a widzisz tylko część, brakujący ruch jest na ścieżce natywnego dostawcy. Zły .env. Klasyczny agent ładuje .env z własnego katalogu. Plik w korzeniu repozytorium albo eksport w powłoce przesłonięty nieaktualną wartością .env produkuje mylące, na wpół skonfigurowane stany. Trzymaj cztery wartości w jednym miejscu: classic/original_autogpt/.env. Oczekiwania wobec Platform. Bloki AutoGPT Platform zarządzają poświadczeniami we własnym backendzie; ustawienie tej zmiennej środowiskowej ich nie przekierowuje. Ścieżka z tej strony należy do Classic.

Kto kieruje AutoGPT przez bramkę.

• Deweloperzy wskrzeszający Classic do autonomicznych eksperymentów, którzy chcą osławionego apetytu pętli na tokeny na mierzonej księdze per klucz od pierwszego uruchomienia.
• Majsterkowicze uruchamiający długie cele bez nadzoru, gdzie widoczność per żądanie tego, co agent faktycznie zrobił ze swoim budżetem, liczy się tak samo jak suma.
• Zespoły standaryzujące jeden endpoint na wiele narzędzi, gdzie AutoGPT to jeszcze jeden .env wskazujący na ten sam klucz, a nie osobne konto.
• Użytkownicy łączący osąd gpt-5.4 z wolumenem gpt-5.4-mini, wyceniani per token bez subskrypcji przypiętej do żadnego ze slotów.
• Deweloperzy bez dostępu do rozliczeń danego dostawcy. Dostęp oparty na doładowaniu, bez wymogu karty, usuwa zależność od rejestracji u każdego dostawcy z osobna.

Zweryfikuj endpoint i debuguj pierwsze uruchomienie.

Potwierdź, że bramka serwuje dokładnie te identyfikatory, które umieściłeś w SMART_LLM i FAST_LLM; agent wysyła te stringi dosłownie. Drabinka pierwszego uruchomienia: błąd walidacji nazywający Twój model przy starcie oznacza, że identyfikatora nie ma w rejestrze Twojego builda, więc wybierz inną nazwę z rejestru. 401 oznacza, że OPENAI_API_KEY we własnym .env klasycznego agenta nie jest kluczem bramki. Błąd model-not-found z bramki oznacza, że wybrana nazwa z rejestru nie jest w katalogu; wyrównaj obie strony. A uruchomienie, które działa, ale nigdy nie pojawia się w logu użycia, oznacza, że zmienna base URL jest błędnie zapisana albo w złym pliku, a ruch idzie do domyślnego hosta. Gdy pętla już działa, obserwuj widok per żądanie podczas pierwszego celu, a nie po nim. Autonomiczne agenty ujawniają swoje zachowanie tokenowe w pierwszych kilku minutach, a złapanie rozpędzonej pętli wcześnie jest warte więcej niż jakakolwiek różnica ceny per token.

curl -s https://api.apisrouter.com/v1/models \
  -H "Authorization: Bearer $OPENAI_API_KEY" | head -50

Częste pytania